Gombrowicz Witold (PL) — Trans-Atlantyk

Trans-Atlantyk краткое содержание

Trans-Atlantyk - описание и краткое содержание, автор Gombrowicz Witold (PL), читать бесплатно онлайн на сайте электронной библиотеки Lib-King.Ru.

Jedyny w swoim rodzaju utwor-wyzwanie, utwor-prowokacja, kapitalna rozprawa Gombrowicza z polskoscia, z podtrzymywanymi przez tradycje stereotypami narodowymi. Genialny humor i cudowny jezyk, zadziwiajace wykorzystanie przez pisarza form gawedy szlacheckiej, nie milknace pytania, ktore w kazdym pokoleniu powinnismy sobie zadawac.„Trans-Atlantyk”, wydany po raz pierwszy na emigracji (1953), dosc szybko doczekal sie krajowej edycji. Do ksiegarn powiesc wykletego przez komunistyczne wladze Gombrowicza trafila juz cztery lata po paryskiej premierze, na fali Pazdziernika. Peerelowscy wlodarze liczyli moze, iz odbiorcy odczytaja utwor jako krytyke Polski sanacyjnej, tym cenniejsza, ze napisana przez autora uznanego juz przed wojna, potomka szlacheckiego rodu i emigranta. Paradoksalnie, interpretacja „Trans-Atlantyku” jako satyry na II Rzeczpospolita i apologie narodowej zdrady zrobila spora kariere w konserwatywnych kregach polskiej emigracji na Zachodzie i sciagnela na pisarza lawine obelg.Dzis nikt nie widzi w „Trans-Atlantyku” pamfletu na miedzywojnie. Napisana stylizowanym barokowym jezykiem, parodiujaca „Pana Tadeusza” powiesc uznawana jest w Polsce za rozrachunek z tradycja narodowa; w swiecie czyta sie ja jako uniwersalny manifest wolnosci, kierowany przeciwko wszelkim systemom opresji, z jaka spotykaja sie w spoleczenstwie outsiderzy i „odmiency”.W powiesci system taki tworza przedstawiciele polskiej emigracji, ktorych u progu II wojny swiatowej bohater – pisarz z kraju – spotyka w Buenos Aires. Ich karykaturalne spory, uklady, spiski, rauty, polowania kojarza sarmacki obyczaj z patriotycznym terrorem romantykow. Bohater-literat zostaje uwiklany w gierki argentynskiego milionera, ktory dybie na wdzieki niewinnego mlodzienca Ignaca, syna majora Wojska Polskiego, wzorowego zolnierza, obywatela i patrioty. Lawiruje miedzy stronami, nie mogac sie zdecydowac, czyja ostatecznie wziac strone: „Ojczyzny” czy „Synczyzny”. Final intrygi bedzie naprawde zaskakujacy.Wydawnictwo Literackie, Krakow 2005 – Kolekcja Gazety Wyborczej