Rudazow Aleksander (PL) — Arcymag. Czesc II

Arcymag. Czesc II краткое содержание

Arcymag. Czesc II - описание и краткое содержание, автор Rudazow Aleksander (PL), читать бесплатно онлайн на сайте электронной библиотеки Lib-King.Ru.

Wraz z wiescia, ze Fabryka Slow siegnela po wschodnia fantastyke, wstapila w moje serce nadzieja, ze oto – po kompletnym wyjalowieniu niezbyt zyznego polskiego poletka – przyjdzie czas na import co bardziej lakomych kaskow zza granicy. Pierwsze importowane dziela nie byly moze nazbyt udane, ale dopiero „Arcymag” rozwiewa watpliwosci. Porzuccie wszelka nadzieje – Fabryka siegnela po import nie po to, aby podniesc jakosc produktow, ale po to, by produkowac jeszcze wiecej tego, czego i tak mamy az nadto – prostej (prostackiej?) i nieskomplikowanej fantastyki rozrywkowej.Rudazow debiutuje w fatalnym stylu. Opowiada historie poteznego sumeryjskiego maga, ktory trafia do wspolczesnosci, pod opieke dzielnej pani policjant na urlopie. Naprzeciw siebie staja – arcymag Kreol (bezradny wobec tajemnic naszego pelnego wysokich technologii swiata) i nasz swiat (rownie bezradny wobec wladajacego magia maga). Od tego momentu zaczyna sie komedia pomylek i pomniejszych katastrof, pelna niewyszukanego humoru. Kreol odkrywa dobrodziejstwa i szalenstwa wspolczesnego swiata – tajemnice cieplej wody plynacej z kranow, fenomen telewizora i skutki emancypacji. Trudno oprzec sie wrazeniu, ze wszystko to juz kiedys bylo, a cala powiesc to zlepek kalkowanych obrazkow i gagow, ktore od lat mieli telewizja i popkultura. Nie ma tu ani jednej postaci, w ktorej bylby rys oryginalnosci, ani jednej frazy, ktora zabrzmialaby zgrabnie, i ani jednej sceny, ktora moglaby czymkolwiek zaskoczyc.Fabula „Acymaga” w zadziwiajacy sposob koresponduje z nasza rzeczywistoscia. Do ksiazki, jak i glownego jej bohatera, pasuja te same przymiotniki – niewydarzony, infantylny, glupkowaty, nudny. Mnozac kiepskie dowcipy ponad miare, autor zabija wszelka logike – gubi fakty, placze watki, przeklamuje charaktery postaci. Kreol, ktory trzasl ponoc starozytnym Sumerem, raz zachowuje sie jak dobrotliwy, poczciwy staruszek, a innym razem jak kompletny imbecyl – ale nigdy jak postac, ktora mialaby za soba przeszlosc, jaka dopisal jej autor. Najpierw Rudazow probowal rozbawiac wizja arcymaga piszacego ksiege zaklec w pospolitym zeszycie, a potem nagle okazuje sie, ze ksiega liczy sobie poltora tysiaca stron. Najpierw arcymag wyklada, ze magia nie sluzy blahostkom, a chwile pozniej odswieza sobie oddech magiczna formula. Stezenie naiwnosci, bledow i niespojnosci osiaga swoje apogeum w drugim tomie, ktory w znacznej mierze zbudowano na retrospekcjach i eksplikacji magicznej strony swiata.Nad „Arcymagiem”, jak mi sie zdaje, przysypial i autor, skutkiem czego logika pruje sie tu i owdzie, i grafik, ktory zamiast stworzyc okladki obydwu tomow poskladal je z tych samych rysunkow, i nawet korektor, ktorego nie zdziwily niefortunne sformulowania oraz potkniecia tlumacza. Nie sposob oprzec sie wrazeniu, iz wszyscy mieli swiadomosc, ze powiesc Rudazowa to nie arcydzielo i zadne starania tego nie zmienia. Biada czytelnikom, ktorzy natkna sie na „Arcymaga”.